1e lezing: Ez.33,7-9
Tussenzang: ps.95,1-2.6-9
2e lezing: Rom.13,8-10
evangelie: Mt.18,15-20
Een ander waarschuwen
Wanneer iemand iets doet dat u niet aanstaat, durft u hem of haar daar persoonlijk op aan te spreken? Misschien is de broederlijke vermaning, het thema van vandaag, wel een van de moeilijkste dingen van het dagelijks leven. Want hoe gemakkelijk is het om in plaats van een persoonlijk gesprek met iemand aan te gaan er met derden over te roddelen?
Bewust of onbewust maken wij iemand zwarter dan hij is. Zaken worden uit hun verband gerukt. Weer anderen stappen naar de krant of de TV. De waarheid wordt er meestal niet door gediend, maar het werkt uitstekend. Jezus geeft ons vandaag een ernstige vermaning mee. Als wij iemand op zijn of haar fouten willen wijzen, dan moeten wij dat persoonlijk doen. Daarna mogen wij er enkele getuigen bij halen. Helpt dat niet, leg het dan voor aan de Kerk. Dit wil zeggen: de bevoegde instanties.
Wat is eigenlijk het belangrijkste dat Jezus ons vandaag voor ogen wil houden? Is het de procedure? Gaat het om de verbetering van de fout? Ezechiël geeft ons waarschijnlijk het antwoord. Er staat daar: "Als ik tot de boosdoener zeg, dat hij moet sterven, en als jij dan niet je mond open doet en de boosdoener waarschuwt voor zijn gedrag, dan sterft die boosdoener wel om zijn eigen gedrag.” En nu komt het waar het vandaag eigenlijk om gaat: "Maar dan kom Ik zijn bloed van jou opeisen." De correctie van een ander is dus bedoeld als een waarschuwing om iemand te redden van zijn ondergang. Want zo staat er in hetzelfde hoofdstuk van Ezechiël: "Zeg tot hen: zowaar Ik leef, Ik wil de dood van de zondaar niet. Ik wens dat hij zich bekeert en in leven blijft.”
De vermaning is een hachelijke zaak. Het vereist, dat men zich wel goed bezint eer men begint. Ergens anders in het evangelie doet Jezus ons een middel aan de hand, dat ons kan helpen bij het zuiver houden van onze bedoelingen wanneer het om een corrigerend gesprek gaat. Als de Farizeeën een vrouw bij Jezus brengen, die betrapt is op overspel dan zegt Hij: "Wie onder u zonder schuld is, werpe de eerste steen.”
De broederlijke vermaning ofwel een corrigerend gesprek begint voor een christen altijd bij zichzelf. Wij moeten onszelf laten corrigeren. En door wie? Door Jezus. Word geregeld stil en breng jouw leven bij Hem. En als u zou vragen waarom? Jezus zegt: "Niet de gezonden hebben een dokter nodig maar de zieken." En Christus is mens geworden en gestorven om onze ziekte bij uitstek, de zonde, te genezen.
En hier vindt de christelijke correctie haar bron. Want hoe verleidelijk is het om iemand door een vermaning af te straffen. Om eigen gelijk te halen. Om desnoods wraak te nemen. Christus' vermaning echter is niet bedoeld als straf maar om te genezen. "Zie, ik ben zachtmoedig en nederig van hart en gij zult rust vinden voor uw zielen."
De broederlijke of zusterlijke vermaning; zij wordt ons vandaag voorgehouden als een zware verplichting ten bate van de naaste. De broederlijke vermaning kan echter ook gevaarlijk worden als wij daarbij Christus uit het oog verliezen. Vele heiligen hebben de communie hun medicijn genoemd, om in de omgang met anderen altijd het welzijn van de ander voor ogen te hebben. Moge wij ook in de eucharistie kracht vinden, opdat wij in onze omgang met elkaar Gods liefde en trouw zichtbaar maken.
