Op de 50e dag na Pasen is het Pinksteren. Het is het einde van een heel lange bijzondere liturgische tijd die met Aswoendsag begon en via de 40-Dagentijd bij Pasen uitkwam. Daarna volgde de Paastijd met op de 40e dag Hemelvaart en uiteindelijk als afronding Pinksteren.
Er zitten heel veel bijzondere geloofsmomenten in die periode: het lijden van sterven van Jezus, zijn verrijzenis, het verschijnen aan de leerlingen, zijn definitieve opname in de hemel én de belofte dat hij een helper zou sturen: de Heilige Geest.
Met Pinksteren vieren we de komst van die Heilige Geest. In de officiële taal van de Kerk wordt het zelfs de ‘uitstorting van de Heilige Geest’ genoemd. Alsof de apostelen allemaal een douche van de Heilige Geest over zich heen kregen. In zekere zin was dat ook zo. Na een periode van angst en onzekerheid raakten ze letterlijk begeesterd om erop uit te trekken en het evangelie te verkondigen.
Pinksteren – de vijftigste dag – is daarmee niet alleen het einde van een periode, het is ook een nieuw begin: het begin van de Kerk. Zoals Kerstmis een nieuw begin is (God wordt mens) en Pasen een nieuw begin is (de Verrijzenis) is Pinksteren dat ook: het begin van de gemeenschap van mensen die zich aangesproken voelen door de Blijde Boodschap van Christus en die geïnspireerd door de Heilige Geest overal willen verkondigen. In woorden en daden. Wie doet er mee?
